WEBVTT

00:14.283 --> 00:16.827
‫[برگرفته از داستان کوتاهی
‫به قلم رولد دال]

00:24.653 --> 00:29.635
‫«زهر»

00:37.470 --> 00:39.180
‫وقتی به خونه برگشتم
‫نیمه‌شب شده بود.

00:40.140 --> 00:43.020
‫در حالی که به در اصلی خانه ییلاقی می‌رفتم،
‫چراغ‌های جلو رو خاموش کردم،

00:43.100 --> 00:46.140
‫تا نور از پنجره وارد خونه نشه
‫و هری پاپ رو از خواب بیدار نکنه.

00:46.220 --> 00:48.600
‫متوجه شدم نیازی نبود.
‫چون چراغ اتاقش روشن بود.

00:48.680 --> 00:50.430
‫ماشین رو پارک کردم
‫و به سمت ایوان حرکت کردم،

00:50.520 --> 00:53.100
‫هر قدمم رو توی تاریکی می‌شمردم
‫که وقتی به ایوان رسیدم،

00:53.180 --> 00:55.930
‫قدم اضافه‌ای برندارم.
‫یک، دو، سه، چهار.

01:00.850 --> 01:03.720
‫وارد اتاق هری شدم. آروم در رو باز کردم
‫و نگاهی به داخل انداختم.

01:03.810 --> 01:07.020
‫بیدار بود و روی تخت دراز کشیده بود.
‫نه تکون می‌خورد و نه سرش رو حرکت می‌داد.

01:07.100 --> 01:09.310
‫شنیدم که با صدای خفه‌ای
‫داره زمزمه می‌کنه...

01:09.390 --> 01:10.310
‫کمک.

01:10.390 --> 01:11.220
‫«کمک»؟

01:14.140 --> 01:16.390
‫در رو باز کردم تا به انتهای اتاق برم.

01:16.470 --> 01:17.310
‫وایستا.

01:17.390 --> 01:19.180
‫گفت «وایستا»؟
‫به سختی می‌تونستم بشنوم.

01:19.270 --> 01:22.140
‫انگار داشت برای تولید صدا
‫خیلی به خودش فشار می‌آورد.

01:22.220 --> 01:23.970
‫- کمک.
‫- «کمک»؟

01:24.060 --> 01:25.470
‫چی شده هری؟

01:25.560 --> 01:27.770
‫کفش‌هات رو دربیار.

01:28.430 --> 01:30.020
‫«کفش‌هات رو دربیار»؟

01:30.100 --> 01:33.350
‫یاد وقتی افتادم که جرج بارلینگ
‫از ناحیه شکم تیر خورده بود،

01:33.430 --> 01:35.100
‫و روی صندوقی لم داده بود،

01:35.180 --> 01:37.890
‫از درد به خودش می‌پیچید
‫و مدام از خلبان ژاپنی غر می‌زد.

01:37.970 --> 01:40.970
‫هری هم با همون حالت زمزمه‌وار
‫داشت صحبت می‌کرد.

01:41.060 --> 01:43.310
‫البته جرج بارلینگ بعدش خم شد...

01:43.390 --> 01:44.220
‫و فوت کرد.

01:45.020 --> 01:46.020
‫کفش‌هات رو دربیار.

01:46.720 --> 01:47.810
‫«کفش‌هات رو دربیار»؟

01:49.890 --> 01:52.470
‫متوجه منظورش نمی‌شدم،
‫ولی نخواستم اعتراضی بکنم.

01:59.390 --> 02:01.020
‫- چی شده هری؟
‫- دست نزن.

02:03.430 --> 02:06.810
‫به پشت دراز کشیده بود و روش ملحفه‌ای بود
‫که سه چهارم بدنش رو پوشونده بود،

02:06.890 --> 02:09.180
‫پیژامه راه‌راهی به تن داشت
‫و بدجور عرق کرده بود.

02:09.270 --> 02:11.600
‫شب گرمی بود. خودم هم عرق کرده بودم،
‫ولی به اندازه هری نبود.

02:11.680 --> 02:13.810
‫کل صورتش از عرق خیس بود
‫و بالش رو نم‌دار کرده بود.

02:13.890 --> 02:15.350
‫انگار مبتلا به مالاریا شده بود.

02:15.430 --> 02:16.770
‫- چی شده هری؟
‫- کارایت.

02:16.850 --> 02:17.720
‫- چی؟
‫- کارایت.

02:17.810 --> 02:19.140
‫- «کارایت»؟
‫- مار.

02:20.350 --> 02:22.100
‫کارایت نیشت زده؟ کجات؟
‫چند وقت گذشته؟

02:22.180 --> 02:23.020
‫نه.

02:23.100 --> 02:23.930
‫چی؟

02:27.560 --> 02:28.770
‫هنوز نیش نزده.

02:30.810 --> 02:33.060
‫از این حرفش گیج شدم.
‫با قیافه جاخورده‌ای نگاهش کردم.

02:34.930 --> 02:37.770
‫روی شکمم کرایته. خوابیده.

02:40.350 --> 02:42.350
‫به عقب پریدم. دست خودم نبود.

02:42.430 --> 02:45.100
‫به شکمش نگاه کردم
‫که ملحفه روش افتاده بود.

02:45.180 --> 02:48.140
‫نمی‌شد به وضوح دید
‫که زیرش چیزی هست یا نه.

02:48.220 --> 02:51.350
‫یعنی منظورت اینه مار کرایتی
‫روی شکمته و خوابیده؟

02:51.430 --> 02:52.270
‫آره.

02:59.810 --> 03:01.350
‫چطوری سر از اینجا درآورده؟

03:01.430 --> 03:05.140
‫البته نباید سوالی می‌پرسیدم.
‫باید بهش می‌گفتم ساکت بمونه.

03:06.140 --> 03:12.470
‫دراز کشیده بودم. کتاب می‌خوندم.
‫روی سینه‌ام حسش کردم. پشت کتاب.

03:12.560 --> 03:13.470
‫غلغلکم داد.

03:15.810 --> 03:21.270
‫با گوشه چشمم کارایتی دیدم
‫که روی پیژامه‌ام می‌خزید.

03:22.100 --> 03:24.470
‫کوچیکه. تقریبا بیست و پنج سانته.

03:25.770 --> 03:30.060
‫نباید تکون می‌خوردم.
‫بی‌حرکت بهش نگاه کردم.

03:30.140 --> 03:33.560
‫گفتم شاید از روی ملحفه بره.

03:33.640 --> 03:35.270
‫هنری لحظه‌ای سکوت کرد.

03:35.350 --> 03:39.060
‫می‌خواست مطمئن بشه زمزمه‌هاش
‫موجودی که اون زیر بود رو بیدار نکرده.

03:40.470 --> 03:41.970
‫زیر ملحفه رفت.

03:43.470 --> 03:47.520
‫حرکاتش روی شکمم رو از روی
‫پیژامه حس کردم.

03:48.640 --> 03:52.850
‫بعد وایستاد. الان هم اونجا خوابیده.

03:56.720 --> 03:57.890
‫منتظر موندم.

03:58.810 --> 04:00.430
‫- چند وقته؟
‫- چند ساعته.

04:01.270 --> 04:04.100
‫چندین و چند ساعت آزگار گذشته.

04:04.180 --> 04:06.970
‫زیاد نمی‌تونم ثابت بمونم.
‫سرفه‌ام گرفته.

04:10.270 --> 04:11.390
‫راستش رو بخواین،

04:11.470 --> 04:13.890
‫چنین رفتاری بین مارهای کارایت
‫کار عجیبی نیست.

04:13.970 --> 04:17.560
‫توی خونه مردم می‌چرخن
‫و نقطه دنجی رو انتخاب می‌کنن.

04:17.640 --> 04:20.720
‫بخش تعجب‌آورش اونجا بود
‫که هنوز هری رو نیش نزده بود.

04:20.810 --> 04:23.770
‫زهرش به شدت کشنده است،
‫مگر اینکه بعد نیش خوردن،

04:23.850 --> 04:26.140
‫فورا پادزهرش دم دستتون باشه.

04:26.970 --> 04:29.060
‫مارهای باریکی به این شکل هستن.

04:31.350 --> 04:33.020
‫حتی ممکنه با احتیاط،

04:33.100 --> 04:37.100
‫برای مثال از در نیمه‌باز
‫اتاق بچه‌ای به داخل برن.

04:38.680 --> 04:42.890
‫یک بار مدیر چایخانه‌ای می‌گفت پای عقب
‫گوسفندی رو نیش زده بودن.

04:42.970 --> 04:47.270
‫وقتی لاشه گوسفند رو باز کرد
‫دید خونش عین قیر سیاه شده.

04:51.430 --> 04:54.720
‫گفتم «خیلی‌خب هری».
‫من هم داشتم زمزمه می‌کردم.

04:54.810 --> 04:57.140
‫تکون نخور و تا حد امکان صحبت نکن.

04:57.220 --> 04:59.770
‫تا نترسه نیش نمی‌زنه.
‫درستش می‌کنیم.

05:02.470 --> 05:04.220
‫پابرهنه و آروم از اتاق بیرون رفتم،

05:04.310 --> 05:06.720
‫و چاقوی تیز کوچیکی از آشپزخونه برداشتم.

05:06.810 --> 05:11.020
‫توی جیبم گذاشتم تا اگه هری کاری کرد
‫که کارایت نیشش بزنه، ازش استفاده کنم.

05:11.100 --> 05:13.470
‫آماده بودم جای نیش هری رو ببرم
‫و زهرش رو بیرون بکشم.

05:14.470 --> 05:17.100
‫گفتم «هری، به نظرم بهترین کار...»

05:17.180 --> 05:20.270
‫«اینه که آروم ملحفه رو برداریم
‫و نگاهی بهش بندازیم».

05:20.890 --> 05:22.890
‫ای احمق.

05:24.350 --> 05:28.220
‫هیچ احساسی توی صداش نبود.
‫هر کلمه رو با مکث زیاد ادا می‌کرد.

05:28.310 --> 05:31.640
‫بیشتر با چشم‌هاش و گوشه دهنش
‫احساس منتقل می‌کرد.

05:32.270 --> 05:36.350
‫نور می‌ترسونش. من رو می‌کشه.

05:38.100 --> 05:39.140
‫راست می‌گی.

05:39.720 --> 05:42.930
‫می‌خوای خیلی سریع ملحفه رو بکشم
‫و یک لحظه...

05:43.020 --> 05:44.270
‫برو دکتر بیار.

05:45.890 --> 05:48.850
‫جوری نگاهم کرد که فهمیدم
‫باید از اول به این فکر میفتادم.

05:48.930 --> 05:51.640
‫راست می‌گی، دکتر میارم.
‫دکتر گاندربای رو میارم.

05:51.720 --> 05:54.180
‫روی نوک پا از اتاق بیرون رفتم،
‫دنبال شماره دکتر گاندربای گشتم،

05:54.270 --> 05:56.640
‫گوشی رو برداشتم و به اپراتور
‫گفتم عجله کنه.

06:01.600 --> 06:04.970
‫- سلام دکتر گاندربای، سوپروایزر وودزم.
‫- سلام آقای وودز، هنوز نخوابیدین؟

06:05.060 --> 06:07.180
‫لطفا اینجا بیاین و با خودتون سرم بیارین.
‫واسه زهر کارایت.

06:07.270 --> 06:08.890
‫سرم واسه زهر کارایت؟
‫کی رو نیش زده؟

06:08.970 --> 06:11.520
‫سوالش انقدر تعجب‌آور بود
‫که انفجاری توی مغزم شکل داد.

06:11.600 --> 06:12.720
‫هیچ‌کس. هنوز کسی رو نیش نزده.

06:12.810 --> 06:15.680
‫هری روی تخت خوابیده
‫و ماری زیر ملحفه‌اش رفته.

06:15.770 --> 06:18.430
‫به مدت سه ثانیه سکوتی
‫بین مکالمات ما حکمفرما شد.

06:19.810 --> 06:23.520
‫ولی به آرومی و بر خلاف سوال قبلیش،
‫دکتر گاندربای گفت...

06:23.600 --> 06:26.470
‫نه باید تکون بخوره، نه حرف بزنه.
‫متوجه شدی؟

06:26.560 --> 06:28.470
‫- چشم دکتر.
‫- الان میام.

06:28.560 --> 06:30.720
‫تلفن رو گذاشتم و به اتاق برگشتم.

06:33.020 --> 06:34.720
‫هری با نگاهش حرکاتم رو دنبال می‌کرد.

06:34.810 --> 06:37.270
‫دکتر گاندربای داره میاد.
‫گفت هیچ تکونی نخور.

06:37.350 --> 06:40.640
‫- خیال کرده تا الان چیکار می‌کردم؟
‫- جفتمون نباید صحبت کنیم.

06:40.720 --> 06:41.850
‫خفه شو دیگه.

06:42.850 --> 06:46.100
‫بعد این جمله عضلات صورتش
‫که برای خندیدن به کار می‌اومد،

06:46.180 --> 06:48.020
‫با تحرک کوچیکی شروع به پریدن کرد،

06:48.100 --> 06:50.770
‫بعد از گفتن آخرین جمله‌اش
‫تا مدتی این پرش ادامه داشت.

06:50.850 --> 06:53.680
‫اصلا خوشم نیومد.
‫از لحنش هم خوشم نیومد.

06:53.770 --> 06:56.810
‫ماشین دکتر گاندربای جلوی خونه ایستاد.

06:58.680 --> 06:59.850
‫بیرون رفتم تا ازش استقبال کنم.

07:03.100 --> 07:05.890
‫- کجاست؟
‫- دکتر گاندربای توقف نکرد تا جوابم رو بده.

07:05.970 --> 07:09.310
‫از کنارم رد شد و به هال رفت.
‫کیفش رو روی میزی گذاشت.

07:09.390 --> 07:11.310
‫دمپایی با کف‌پوش نرم پوشیده بود.

07:11.390 --> 07:14.310
‫بی‌سروصدا روی زمین حرکت می‌کرد،
‫حرکاتش عین گربه‌ای محتاط بود.

07:14.390 --> 07:16.390
‫هری با گوشه چشم نگاهش می‌کرد.

07:16.470 --> 07:19.140
‫دکتر گاندربای به تخت رسید،
‫به هری نگاه کرد و لبخندی زد،

07:19.220 --> 07:21.350
‫با اعتماد سرش رو تکون می‌داد،
‫انگار می‌خواست بگه...

07:21.430 --> 07:24.600
‫اصلا نترس. هیچ مشکل بزرگی نیست.
‫بذار دکتر گاندربای حلش کنه.

07:24.680 --> 07:26.890
‫به آشپزخونه رفت و من هم دنبالش رفتم.

07:28.430 --> 07:29.640
‫کفش رو باز کرد.

07:29.720 --> 07:33.680
‫اول باید سرمی بهش تزریق کنیم.
‫ولی نباید کوچکترین حرکتی بکنه.

07:33.770 --> 07:36.020
‫سرسوزنی توی یک دست،
‫و بطری کوچیکی توی دست دیگه‌اش بود.

07:36.100 --> 07:38.850
‫سرسوزن رو قرار داد
‫و مایع زرد کم‌رنگی بیرون آورد.

07:38.930 --> 07:41.390
‫- بعد دست من داد.
‫- فعلا دستت باشه.

07:41.470 --> 07:42.680
‫به اتاق برگشتیم.

07:47.600 --> 07:49.930
‫چشم‌های هری کاملا باز بود.

07:50.020 --> 07:52.430
‫دکتر گاندربای بدون اینکه
‫دست هری رو تکون بده،

07:52.520 --> 07:54.350
‫آستینش رو تا آرنج بالا زد.

07:54.430 --> 07:56.720
‫با فاصله کمی از تخت ایستاد.
‫زمزمه کرد...

07:56.810 --> 07:59.930
‫قراره بهت دارویی تزریق کنم.
‫سوزن کوچیکه. تکون نخور.

08:00.020 --> 08:02.680
‫تکون نخور و عضلات شکمت رو منقبض نکن.
‫بذار شل بمونه.

08:02.770 --> 08:06.220
‫هری نگاهی به سرنگ انداخت.
‫دوباره پرش عضلات صورتش شروع شد.

08:07.220 --> 08:10.810
‫دکتر گاندربای لوله‌ای پلاستیکی برداشت
‫و محکم دور جلو بازوی هری بست.

08:10.890 --> 08:13.470
‫اسفنجی آغشته به الکل رو روی
‫نقطه کوچیکی از دست هری مالید.

08:13.560 --> 08:16.350
‫سرنگ رو به سمت نور گرفت،
‫اندازه مایع داخلش رو درست کرد،

08:16.430 --> 08:17.810
‫چند قطره مایع زرد بیرون ریخت.

08:17.890 --> 08:19.720
‫صورت هری از شدت تعریق
‫کاملا خیس شده بود،

08:19.810 --> 08:22.220
‫پوستش به قدری براق شده بود
‫که انگار کرم صورتش آب شده بود،

08:22.310 --> 08:23.350
‫و داشت روی بالش می‌ریخت.

08:23.430 --> 08:26.970
‫رگ آبی‌رنگی روی ساعت دستش،
‫پایین‌تر از شریان‌بند متورم شد.

08:27.060 --> 08:30.350
‫سوزن رو بالای رگش دیدم،
‫گاندربای سرنگ رو صاف نگه داشته بود،

08:30.430 --> 08:32.770
‫آروم و با قدرت سوزن رو وارد رگ کرد،

08:32.850 --> 08:35.680
‫انقدر راحت وارد شد که انگار
‫داخل پنیر فرو می‌رفت.

08:35.770 --> 08:38.720
‫هری به سقف نگاه کرد و چشم‌هاش رو
‫باز و بسته کرد، ولی تکون نمی‌خورد.

08:38.810 --> 08:41.100
‫گاندربای به جلو خم شد
‫و دهانش رو کنار گوش هری گذاشت.

08:41.180 --> 08:45.310
‫الان حتی اگه نیش بخوری مشکلی نیست.
‫ولی تکون نخور، الان برمی‌گردم.

08:46.020 --> 08:49.060
‫- پرسیدم «الان امنه؟».
‫- نه، ممکنه نجاتش بده و ممکنه نده.

08:49.140 --> 08:51.930
‫گاندربای با پارچه‌ای پیشونیش رو پاک کرد
‫و لب‌هاش رو آروم گاز گرفت.

08:52.020 --> 08:54.970
‫حتما راهی هست. حتما راهی هست.

08:55.060 --> 08:57.970
‫آروم صحبت می‌کرد و در همین حین
‫داشت به راه حلی فکر می‌کرد.

08:59.720 --> 09:03.810
‫باید به جانوری که اون زیر خوابیده،

09:03.890 --> 09:06.770
‫داروی بیهوشی تزریق کنیم.

09:08.390 --> 09:09.850
‫پیشنهاد فوق‌العاده‌ای بود.

09:09.930 --> 09:11.850
‫زیاد امن نیست.
‫مار حیوان خون‌سردیه.

09:11.930 --> 09:14.640
‫داروی بیهوشی زیاد روی
‫حیوانات خون‌سرد اثر نمی‌ذاره.

09:14.720 --> 09:17.520
‫ولی چاره‌ای دیگه به ذهنم نمی‌رسه.
‫اتر یا کلروفرم؟

09:17.600 --> 09:18.640
‫سر تکون دادم.

09:18.720 --> 09:21.100
‫- کدوم رو استفاده کنیم؟
‫- از من می‌پرسید؟ من چه بدونم.

09:21.180 --> 09:22.020
‫کلروفرم!

09:22.600 --> 09:25.390
‫دستم رو گرفت و تا هال رفتیم.

09:25.470 --> 09:27.100
‫با ماشین به خونه من برو.

09:27.180 --> 09:28.810
‫اونجا که رسیدی پسری منتظرته.

09:28.890 --> 09:30.810
‫این هم کلید کمد سموم منه.

09:30.890 --> 09:32.890
‫یه بطری کلروفرم بردار.
‫رنگش نارنجیه.

09:32.970 --> 09:36.060
‫گمونم اسم هم روش نوشته باشه.
‫من محض اطمینان اینجا می‌مونم.

09:36.140 --> 09:37.350
‫عجله کن!

09:37.430 --> 09:39.060
‫- کفش بردارم...
‫- کفش لازم نداری.

09:41.770 --> 09:45.100
‫با عجله رفتم و در عرض پونزده دقیقه
‫با بطری کلروفرمی برگشتم.

09:47.770 --> 09:51.430
‫بهش گفتم قراره چیکار کنیم،
‫ولی داره دچار فروپاشی عصبی می‌شه.

09:51.520 --> 09:53.600
‫نمی‌دونم چقدر دیگه می‌تونه طاقت بیاره.

09:57.270 --> 10:00.220
‫هری همچنان و دقیقا توی
‫همون شرایط دراز کشیده بود.

10:00.310 --> 10:03.770
‫صورتش رنگ‌پریده و خیس بود.
‫با نگاهش بهم خیره شد.

10:03.850 --> 10:05.350
‫با لبخند بهش نگاه کردم
‫و سر تأییدی تکون دادم.

10:05.430 --> 10:08.180
‫دکتر گاندربای لوله شریان‌بند رو برداشت،

10:08.270 --> 10:10.470
‫ولی قیف کاغذی‌ای در انتهاش قرار داد.

10:10.560 --> 10:13.270
‫آروم از یک سمت ملحفه رو بلند کرد،

10:13.350 --> 10:15.060
‫لوله پلاستیکی رو برداشت
‫و زیر ملحفه کرد،

10:15.140 --> 10:17.560
‫بعد به آرومی سمت بدن هنری هلش داد.

10:17.640 --> 10:20.060
‫نمی‌دونم چقدر طول کشید
‫که همین چند سانت رو وارد کنه.

10:20.140 --> 10:23.220
‫گمونم بین بیست الی چهل دقیقه شده بود.
‫حرکت لوله رو نمی‌دیدم،

10:23.310 --> 10:25.810
‫ولی بخشی که ازش بیرون بود
‫به تدریج کوچیکتر می‌شد.

10:25.890 --> 10:27.850
‫خود دکتر گاندربای عرق کرده بود،

10:27.930 --> 10:30.390
‫قطرات براقی روی پیشانی
‫و بالای لبش پدیدار شد،

10:30.470 --> 10:31.810
‫ولی دست‌هاش کاملا ثابت بود،

10:31.890 --> 10:34.810
‫و نگاهش رو به بخش برآمده‌ای
‫از ملحفه هری دوخته بود.

10:34.890 --> 10:36.890
‫دستش رو جلو آورد
‫تا کلروفرم رو ازم بگیره.

10:36.970 --> 10:39.890
‫در بطری رو پیچوندم
‫و توی دستش قرار دادم،

10:39.970 --> 10:42.520
‫تا مطمئن نشدم محکم گرفته
‫بطری رو رها نکردم.

10:43.180 --> 10:47.470
‫آقای پاپ، می‌خوام ملحفه رو خیس کنم.
‫ممکنه احساس سرما بکنین.

10:47.560 --> 10:50.140
‫- آماده باشین و تکون نخورین.
‫- کارت رو بکن دیگه!

10:50.220 --> 10:52.680
‫اولین بار بود که هری
‫صداش رو بلند می‌کرد.

10:52.770 --> 10:55.720
‫دکتر گاندربای بهش نگاهی انداخت،
‫بعد به ادامه کارش ادامه داد.

10:55.810 --> 10:59.060
‫چند قطره توی قیف کاغذی ریخت
‫و صبر کرد تا از لوله به پایین بره.

10:59.140 --> 11:01.020
‫چند قطره دیگه ریخت
‫و دوباره منتظر موند.

11:09.060 --> 11:12.180
‫بوی سنگین و تهوع‌آور کلروفرم
‫کل اتاق رو برداشت،

11:12.270 --> 11:14.020
‫بویی که خاطرات ناخوش‌آیندی،

11:14.100 --> 11:17.220
‫از پرستار و جراحانی تداعی می‌کرد
‫که پشت میزهای عمل سفید بودن.

11:17.310 --> 11:18.890
‫دکتر گاندربای ثابت مشغول
‫ریختن کلروفرم بود،

11:18.970 --> 11:23.020
‫و می‌شد بخار سنگین بالای قیف
‫که عین دود شده بود رو دید.

11:23.600 --> 11:26.600
‫مکث کرد، کمی دیگه داخل قیف ریخت
‫و دوباره بطری رو به من داد.

11:26.680 --> 11:29.140
‫به آرومی لوله رو از زیر ملحفه بیرون کشید
‫و بعد بلند شد.

11:29.220 --> 11:32.020
‫فشار روانی این عمل به قدری زیاد بود،

11:32.100 --> 11:34.140
‫که وقتی خواست باهام صحبت کنه،
‫چنین صدایی داشت...

11:34.220 --> 11:37.810
‫- محض اطمینان پونزده دقیقه صبر کنیم.
‫- به سمت هنری خم شدم تا بهش بگم.

11:37.890 --> 11:39.810
‫- قراره پونزده...
‫- خودم شنیدم!

11:39.890 --> 11:43.100
‫این بار دکتر گاندربای
‫اخم‌هاش از خشم توی هم رفت.

11:43.180 --> 11:46.640
‫با نگاه سرد و بی‌روحی به هری نگاه کرد.
‫عضلات صورت هری دوباره پرید.

11:46.720 --> 11:48.350
‫پونزده دقیقه کنار تخت منتظر موندیم.

11:48.430 --> 11:50.470
‫در همین حین دکتر گاندربای،

11:50.560 --> 11:53.060
‫با کنجکاوی، تماما به هری خیره شده بود،

11:53.140 --> 11:54.770
‫چون قصد داشت با تمام توانش،

11:54.850 --> 11:57.390
‫کاری کنه که هری ساکت و آروم بمونه.

11:57.470 --> 12:00.100
‫حتی لحظه‌ای از بیمار چشم برداشت
‫و هیچ صدایی تولید نمی‌کرد،

12:00.180 --> 12:02.060
‫انگار با نگاهش داشت فریاد می‌کشید،

12:02.140 --> 12:04.520
‫- و بهش می‌گفت...
‫- تکون نخور، حرف نزن احمق!

12:04.600 --> 12:06.890
‫حق نداری خرابش کنی، شنیدی چی گفتم؟

12:07.520 --> 12:10.100
‫در این سکوت با پرش صورتش
‫ثابت دراز کشیده بود،

12:10.180 --> 12:12.270
‫عرق کرده بود،
‫چشم‌هاش رو باز و بسته می‌کرد،

12:12.350 --> 12:14.390
‫به من، ملحفه و سقف نگاه می‌کرد،

12:14.470 --> 12:16.060
‫ولی اصلا به دکتر گاندربای نگاه نمی‌کرد.

12:16.140 --> 12:18.270
‫ولی به نوعی دکتر گاندربای
‫داشت کنترلش می‌کرد.

12:19.890 --> 12:21.930
‫انگار قرار بود بادکنکی
‫جلوی صورتمون بترکه،

12:22.020 --> 12:24.640
‫ولی نمی‌تونستم برگردم
‫یا روم رو به طرف دیگه‌ای بکنم.

12:24.720 --> 12:28.270
‫بالاخره دکتر گاندربای سر تأیید تکون داد
‫و فهمیدم که می‌شه ادامه داد.

12:28.350 --> 12:29.680
‫اون طرف تخت وایستا.

12:29.770 --> 12:32.310
‫جفتمون ملحفه رو بلند می‌کنیم
‫و همزمان کنار می‌کشیم.

12:32.390 --> 12:34.520
‫لطفا حرکاتت آروم باشه.
‫شما هم تکون نخور آقای پاپ.

12:45.520 --> 12:48.060
‫تمام بخش‌های سینه هری
‫بیرون اومده بود.

12:48.140 --> 12:50.310
‫طناب دور پیژامه‌اش رو دیدم...

12:50.390 --> 12:51.600
‫که پاپیونی بسته شده بود.

12:51.680 --> 12:54.390
‫قسم می‌خورم بعد اینکه کمی پایین‌تر رفتیم،

12:54.470 --> 12:56.310
‫چیزی دیدم که روی هیچ
‫پیژامه‌ای ندیده بودم.

12:56.390 --> 12:58.520
‫اون هم دکمه شلوار روی پیژامه بود،
‫چه برسه دکمه مادر مروارید باشه.

12:58.600 --> 12:59.810
‫عجیبه که آدم بعضی وقت‌ها...

12:59.890 --> 13:02.020
‫در لحظات حساس افکار پوچ داره.

13:02.100 --> 13:03.890
‫هیچی روی شکمش نبود.

13:06.520 --> 13:07.600
‫تکون نخور آقای پاپ.

13:07.680 --> 13:10.770
‫دکتر گاندربای به اطراف بدن
‫و پاهای هری نگاه کرد.

13:10.850 --> 13:13.640
‫مواظب باش. ممکنه هر جایی باشه،
‫یا توی شلوارتون رفته باشه.

13:13.720 --> 13:14.560
‫هری بلند شد.

13:16.470 --> 13:18.140
‫اولین بار بود که تکون خورد.

13:19.600 --> 13:22.430
‫هری روی تخت پرید و با سرعت
‫پاهاش رو روی هوا حرکت می‌داد.

13:22.520 --> 13:23.970
‫فکر کردیم ممکنه نیش خورده باشه.

13:24.060 --> 13:25.810
‫گاندربای چاقوی جراحی‌ای آماده کرد،

13:25.890 --> 13:27.720
‫ولی هری دیگه نپرید،
‫ثابت ایستاد،

13:27.810 --> 13:29.520
‫به پایین ملحفه نگاه کرد و داد زد...

13:29.600 --> 13:30.430
‫ماره نیست!

13:30.520 --> 13:33.100
‫دکتر گاندربای صاف ایستاد
‫و به هری نگاه کرد.

13:33.180 --> 13:35.310
‫حال هری خوب بود.
‫نیش نخورده بود،

13:35.390 --> 13:37.430
‫قرار نبود نیش بخوره،
‫قرار هم نبود بمیره.

13:37.520 --> 13:39.140
‫همه‌چی رو به راه بود.

13:39.220 --> 13:40.100
‫کمابیش.

13:41.140 --> 13:43.390
‫شاید داشتین خواب می‌دیدین آقای پاپ.

13:51.640 --> 13:53.020
‫از لحن این جمله‌اش،

13:53.100 --> 13:55.640
‫متوجه شدم عمدا قصد تمسخر نداره.

13:55.720 --> 13:57.810
‫بعد از فشارهای این عمل
‫داشت نفس راحت می‌کشید.

13:57.890 --> 14:00.520
‫هری چنین برداشتی نکرد.
‫با پیژامه راه‌راهش روی تخت ایستاد،

14:00.600 --> 14:03.470
‫به دکتر گاندربای خیره شد.
‫رنگ بود که از رخسارش می‌پرید.

14:03.560 --> 14:05.810
‫دارین می‌گین من دروغ گفتم؟

14:08.600 --> 14:11.020
‫دکتر گاندربای هیچ حرکتی نکرد
‫و به هری نگاه کرد.

14:11.100 --> 14:14.310
‫هری کمی روی تخت به جلو رفت.
‫نوری توی چشم‌هاش برق می‌زد.

14:15.470 --> 14:18.970
‫- ای موش فاضلابی بنگالی کوچولوی کثافت.
‫- گفتم «خفه شو هری!».

14:19.060 --> 14:21.310
‫- ای کثافت بی‌همه‌چیز...
‫- خفه شو!

14:21.390 --> 14:22.850
‫- حیوان نفهم...
‫- گفتم خفه شو!

14:22.930 --> 14:23.810
‫بسه!

14:27.220 --> 14:29.970
‫دکتر گاندربای از اتاق خارج شد
‫و من تا روی ایوان دنبالش رفتم.

14:30.060 --> 14:32.180
‫گفتم «الان شوکه شده،
‫از حرف‌هاش منظوری نداشت».

14:32.270 --> 14:36.140
‫توی تاریکی به سمت محلی رفتیم
‫که ماشین موریس قدیمیش پارک شده بود.

14:36.220 --> 14:39.140
‫در رو باز کرد و توی ماشین نشست.
‫گفتم «شما کارتون خرف نداشت».

14:39.220 --> 14:41.430
‫- جونش رو نجات دادین.
‫- نه، گمون نکنم.

14:41.520 --> 14:44.270
‫یعنی، ممکنه حتی...
‫جونش رو به شما مدیونه.

14:44.350 --> 14:47.140
‫- جونش رو مدیون شماست دکتر.
‫- نه، نیست.

14:49.720 --> 14:50.640
‫معذرت می‌خوام.

14:52.100 --> 14:53.100
‫تو که کاری نکردی.

15:00.390 --> 15:02.930
‫دکتر گاندربای ماشین رو روشن کرد
‫و اونجا رو ترک کرد.

15:16.008 --> 15:19.008
‫[دال نگارش داستان «زهر» را
‫از سال ۱۹۵۰ آغاز کرد.]

15:19.033 --> 15:23.633
‫[وی خلبان گردان ۸۰
‫نیروی هوایی سلطنتی بود،]

15:23.658 --> 15:26.658
‫[و شخصیت را وودز به نام دوستش
‫که در نبرد آتن جان باخت، نام‌گذاری کرد.]