1
00:00:14,283 --> 00:00:16,827
‫[برگرفته از داستان کوتاهی
‫به قلم رولد دال]

2
00:00:24,653 --> 00:00:29,635
‫«زهر»

3
00:00:37,470 --> 00:00:39,180
‫وقتی به خونه برگشتم
‫نیمه‌شب شده بود.

4
00:00:40,140 --> 00:00:43,020
‫در حالی که به در اصلی خانه ییلاقی می‌رفتم،
‫چراغ‌های جلو رو خاموش کردم،

5
00:00:43,100 --> 00:00:46,140
‫تا نور از پنجره وارد خونه نشه
‫و هری پاپ رو از خواب بیدار نکنه.

6
00:00:46,220 --> 00:00:48,600
‫متوجه شدم نیازی نبود.
‫چون چراغ اتاقش روشن بود.

7
00:00:48,680 --> 00:00:50,430
‫ماشین رو پارک کردم
‫و به سمت ایوان حرکت کردم،

8
00:00:50,520 --> 00:00:53,100
‫هر قدمم رو توی تاریکی می‌شمردم
‫که وقتی به ایوان رسیدم،

9
00:00:53,180 --> 00:00:55,930
‫قدم اضافه‌ای برندارم.
‫یک، دو، سه، چهار.

10
00:01:00,850 --> 00:01:03,720
‫وارد اتاق هری شدم. آروم در رو باز کردم
‫و نگاهی به داخل انداختم.

11
00:01:03,810 --> 00:01:07,020
‫بیدار بود و روی تخت دراز کشیده بود.
‫نه تکون می‌خورد و نه سرش رو حرکت می‌داد.

12
00:01:07,100 --> 00:01:09,310
‫شنیدم که با صدای خفه‌ای
‫داره زمزمه می‌کنه...

13
00:01:09,390 --> 00:01:10,310
‫کمک.

14
00:01:10,390 --> 00:01:11,220
‫«کمک»؟

15
00:01:14,140 --> 00:01:16,390
‫در رو باز کردم تا به انتهای اتاق برم.

16
00:01:16,470 --> 00:01:17,310
‫وایستا.

17
00:01:17,390 --> 00:01:19,180
‫گفت «وایستا»؟
‫به سختی می‌تونستم بشنوم.

18
00:01:19,270 --> 00:01:22,140
‫انگار داشت برای تولید صدا
‫خیلی به خودش فشار می‌آورد.

19
00:01:22,220 --> 00:01:23,970
‫- کمک.
‫- «کمک»؟

20
00:01:24,060 --> 00:01:25,470
‫چی شده هری؟

21
00:01:25,560 --> 00:01:27,770
‫کفش‌هات رو دربیار.

22
00:01:28,430 --> 00:01:30,020
‫«کفش‌هات رو دربیار»؟

23
00:01:30,100 --> 00:01:33,350
‫یاد وقتی افتادم که جرج بارلینگ
‫از ناحیه شکم تیر خورده بود،

24
00:01:33,430 --> 00:01:35,100
‫و روی صندوقی لم داده بود،

25
00:01:35,180 --> 00:01:37,890
‫از درد به خودش می‌پیچید
‫و مدام از خلبان ژاپنی غر می‌زد.

26
00:01:37,970 --> 00:01:40,970
‫هری هم با همون حالت زمزمه‌وار
‫داشت صحبت می‌کرد.

27
00:01:41,060 --> 00:01:43,310
‫البته جرج بارلینگ بعدش خم شد...

28
00:01:43,390 --> 00:01:44,220
‫و فوت کرد.

29
00:01:45,020 --> 00:01:46,020
‫کفش‌هات رو دربیار.

30
00:01:46,720 --> 00:01:47,810
‫«کفش‌هات رو دربیار»؟

31
00:01:49,890 --> 00:01:52,470
‫متوجه منظورش نمی‌شدم،
‫ولی نخواستم اعتراضی بکنم.

32
00:01:59,390 --> 00:02:01,020
‫- چی شده هری؟
‫- دست نزن.

33
00:02:03,430 --> 00:02:06,810
‫به پشت دراز کشیده بود و روش ملحفه‌ای بود
‫که سه چهارم بدنش رو پوشونده بود،

34
00:02:06,890 --> 00:02:09,180
‫پیژامه راه‌راهی به تن داشت
‫و بدجور عرق کرده بود.

35
00:02:09,270 --> 00:02:11,600
‫شب گرمی بود. خودم هم عرق کرده بودم،
‫ولی به اندازه هری نبود.

36
00:02:11,680 --> 00:02:13,810
‫کل صورتش از عرق خیس بود
‫و بالش رو نم‌دار کرده بود.

37
00:02:13,890 --> 00:02:15,350
‫انگار مبتلا به مالاریا شده بود.

38
00:02:15,430 --> 00:02:16,770
‫- چی شده هری؟
‫- کارایت.

39
00:02:16,850 --> 00:02:17,720
‫- چی؟
‫- کارایت.

40
00:02:17,810 --> 00:02:19,140
‫- «کارایت»؟
‫- مار.

41
00:02:20,350 --> 00:02:22,100
‫کارایت نیشت زده؟ کجات؟
‫چند وقت گذشته؟

42
00:02:22,180 --> 00:02:23,020
‫نه.

43
00:02:23,100 --> 00:02:23,930
‫چی؟

44
00:02:27,560 --> 00:02:28,770
‫هنوز نیش نزده.

45
00:02:30,810 --> 00:02:33,060
‫از این حرفش گیج شدم.
‫با قیافه جاخورده‌ای نگاهش کردم.

46
00:02:34,930 --> 00:02:37,770
‫روی شکمم کرایته. خوابیده.

47
00:02:40,350 --> 00:02:42,350
‫به عقب پریدم. دست خودم نبود.

48
00:02:42,430 --> 00:02:45,100
‫به شکمش نگاه کردم
‫که ملحفه روش افتاده بود.

49
00:02:45,180 --> 00:02:48,140
‫نمی‌شد به وضوح دید
‫که زیرش چیزی هست یا نه.

50
00:02:48,220 --> 00:02:51,350
‫یعنی منظورت اینه مار کرایتی
‫روی شکمته و خوابیده؟

51
00:02:51,430 --> 00:02:52,270
‫آره.

52
00:02:59,810 --> 00:03:01,350
‫چطوری سر از اینجا درآورده؟

53
00:03:01,430 --> 00:03:05,140
‫البته نباید سوالی می‌پرسیدم.
‫باید بهش می‌گفتم ساکت بمونه.

54
00:03:06,140 --> 00:03:12,470
‫دراز کشیده بودم. کتاب می‌خوندم.
‫روی سینه‌ام حسش کردم. پشت کتاب.

55
00:03:12,560 --> 00:03:13,470
‫غلغلکم داد.

56
00:03:15,810 --> 00:03:21,270
‫با گوشه چشمم کارایتی دیدم
‫که روی پیژامه‌ام می‌خزید.

57
00:03:22,100 --> 00:03:24,470
‫کوچیکه. تقریبا بیست و پنج سانته.

58
00:03:25,770 --> 00:03:30,060
‫نباید تکون می‌خوردم.
‫بی‌حرکت بهش نگاه کردم.

59
00:03:30,140 --> 00:03:33,560
‫گفتم شاید از روی ملحفه بره.

60
00:03:33,640 --> 00:03:35,270
‫هنری لحظه‌ای سکوت کرد.

61
00:03:35,350 --> 00:03:39,060
‫می‌خواست مطمئن بشه زمزمه‌هاش
‫موجودی که اون زیر بود رو بیدار نکرده.

62
00:03:40,470 --> 00:03:41,970
‫زیر ملحفه رفت.

63
00:03:43,470 --> 00:03:47,520
‫حرکاتش روی شکمم رو از روی
‫پیژامه حس کردم.

64
00:03:48,640 --> 00:03:52,850
‫بعد وایستاد. الان هم اونجا خوابیده.

65
00:03:56,720 --> 00:03:57,890
‫منتظر موندم.

66
00:03:58,810 --> 00:04:00,430
‫- چند وقته؟
‫- چند ساعته.

67
00:04:01,270 --> 00:04:04,100
‫چندین و چند ساعت آزگار گذشته.

68
00:04:04,180 --> 00:04:06,970
‫زیاد نمی‌تونم ثابت بمونم.
‫سرفه‌ام گرفته.

69
00:04:10,270 --> 00:04:11,390
‫راستش رو بخواین،

70
00:04:11,470 --> 00:04:13,890
‫چنین رفتاری بین مارهای کارایت
‫کار عجیبی نیست.

71
00:04:13,970 --> 00:04:17,560
‫توی خونه مردم می‌چرخن
‫و نقطه دنجی رو انتخاب می‌کنن.

72
00:04:17,640 --> 00:04:20,720
‫بخش تعجب‌آورش اونجا بود
‫که هنوز هری رو نیش نزده بود.

73
00:04:20,810 --> 00:04:23,770
‫زهرش به شدت کشنده است،
‫مگر اینکه بعد نیش خوردن،

74
00:04:23,850 --> 00:04:26,140
‫فورا پادزهرش دم دستتون باشه.

75
00:04:26,970 --> 00:04:29,060
‫مارهای باریکی به این شکل هستن.

76
00:04:31,350 --> 00:04:33,020
‫حتی ممکنه با احتیاط،

77
00:04:33,100 --> 00:04:37,100
‫برای مثال از در نیمه‌باز
‫اتاق بچه‌ای به داخل برن.

78
00:04:38,680 --> 00:04:42,890
‫یک بار مدیر چایخانه‌ای می‌گفت پای عقب
‫گوسفندی رو نیش زده بودن.

79
00:04:42,970 --> 00:04:47,270
‫وقتی لاشه گوسفند رو باز کرد
‫دید خونش عین قیر سیاه شده.

80
00:04:51,430 --> 00:04:54,720
‫گفتم «خیلی‌خب هری».
‫من هم داشتم زمزمه می‌کردم.

81
00:04:54,810 --> 00:04:57,140
‫تکون نخور و تا حد امکان صحبت نکن.

82
00:04:57,220 --> 00:04:59,770
‫تا نترسه نیش نمی‌زنه.
‫درستش می‌کنیم.

83
00:05:02,470 --> 00:05:04,220
‫پابرهنه و آروم از اتاق بیرون رفتم،

84
00:05:04,310 --> 00:05:06,720
‫و چاقوی تیز کوچیکی از آشپزخونه برداشتم.

85
00:05:06,810 --> 00:05:11,020
‫توی جیبم گذاشتم تا اگه هری کاری کرد
‫که کارایت نیشش بزنه، ازش استفاده کنم.

86
00:05:11,100 --> 00:05:13,470
‫آماده بودم جای نیش هری رو ببرم
‫و زهرش رو بیرون بکشم.

87
00:05:14,470 --> 00:05:17,100
‫گفتم «هری، به نظرم بهترین کار...»

88
00:05:17,180 --> 00:05:20,270
‫«اینه که آروم ملحفه رو برداریم
‫و نگاهی بهش بندازیم».

89
00:05:20,890 --> 00:05:22,890
‫ای احمق.

90
00:05:24,350 --> 00:05:28,220
‫هیچ احساسی توی صداش نبود.
‫هر کلمه رو با مکث زیاد ادا می‌کرد.

91
00:05:28,310 --> 00:05:31,640
‫بیشتر با چشم‌هاش و گوشه دهنش
‫احساس منتقل می‌کرد.

92
00:05:32,270 --> 00:05:36,350
‫نور می‌ترسونش. من رو می‌کشه.

93
00:05:38,100 --> 00:05:39,140
‫راست می‌گی.

94
00:05:39,720 --> 00:05:42,930
‫می‌خوای خیلی سریع ملحفه رو بکشم
‫و یک لحظه...

95
00:05:43,020 --> 00:05:44,270
‫برو دکتر بیار.

96
00:05:45,890 --> 00:05:48,850
‫جوری نگاهم کرد که فهمیدم
‫باید از اول به این فکر میفتادم.

97
00:05:48,930 --> 00:05:51,640
‫راست می‌گی، دکتر میارم.
‫دکتر گاندربای رو میارم.

98
00:05:51,720 --> 00:05:54,180
‫روی نوک پا از اتاق بیرون رفتم،
‫دنبال شماره دکتر گاندربای گشتم،

99
00:05:54,270 --> 00:05:56,640
‫گوشی رو برداشتم و به اپراتور
‫گفتم عجله کنه.

100
00:06:01,600 --> 00:06:04,970
‫- سلام دکتر گاندربای، سوپروایزر وودزم.
‫- سلام آقای وودز، هنوز نخوابیدین؟

101
00:06:05,060 --> 00:06:07,180
‫لطفا اینجا بیاین و با خودتون سرم بیارین.
‫واسه زهر کارایت.

102
00:06:07,270 --> 00:06:08,890
‫سرم واسه زهر کارایت؟
‫کی رو نیش زده؟

103
00:06:08,970 --> 00:06:11,520
‫سوالش انقدر تعجب‌آور بود
‫که انفجاری توی مغزم شکل داد.

104
00:06:11,600 --> 00:06:12,720
‫هیچ‌کس. هنوز کسی رو نیش نزده.

105
00:06:12,810 --> 00:06:15,680
‫هری روی تخت خوابیده
‫و ماری زیر ملحفه‌اش رفته.

106
00:06:15,770 --> 00:06:18,430
‫به مدت سه ثانیه سکوتی
‫بین مکالمات ما حکمفرما شد.

107
00:06:19,810 --> 00:06:23,520
‫ولی به آرومی و بر خلاف سوال قبلیش،
‫دکتر گاندربای گفت...

108
00:06:23,600 --> 00:06:26,470
‫نه باید تکون بخوره، نه حرف بزنه.
‫متوجه شدی؟

109
00:06:26,560 --> 00:06:28,470
‫- چشم دکتر.
‫- الان میام.

110
00:06:28,560 --> 00:06:30,720
‫تلفن رو گذاشتم و به اتاق برگشتم.

111
00:06:33,020 --> 00:06:34,720
‫هری با نگاهش حرکاتم رو دنبال می‌کرد.

112
00:06:34,810 --> 00:06:37,270
‫دکتر گاندربای داره میاد.
‫گفت هیچ تکونی نخور.

113
00:06:37,350 --> 00:06:40,640
‫- خیال کرده تا الان چیکار می‌کردم؟
‫- جفتمون نباید صحبت کنیم.

114
00:06:40,720 --> 00:06:41,850
‫خفه شو دیگه.

115
00:06:42,850 --> 00:06:46,100
‫بعد این جمله عضلات صورتش
‫که برای خندیدن به کار می‌اومد،

116
00:06:46,180 --> 00:06:48,020
‫با تحرک کوچیکی شروع به پریدن کرد،

117
00:06:48,100 --> 00:06:50,770
‫بعد از گفتن آخرین جمله‌اش
‫تا مدتی این پرش ادامه داشت.

118
00:06:50,850 --> 00:06:53,680
‫اصلا خوشم نیومد.
‫از لحنش هم خوشم نیومد.

119
00:06:53,770 --> 00:06:56,810
‫ماشین دکتر گاندربای جلوی خونه ایستاد.

120
00:06:58,680 --> 00:06:59,850
‫بیرون رفتم تا ازش استقبال کنم.

121
00:07:03,100 --> 00:07:05,890
‫- کجاست؟
‫- دکتر گاندربای توقف نکرد تا جوابم رو بده.

122
00:07:05,970 --> 00:07:09,310
‫از کنارم رد شد و به هال رفت.
‫کیفش رو روی میزی گذاشت.

123
00:07:09,390 --> 00:07:11,310
‫دمپایی با کف‌پوش نرم پوشیده بود.

124
00:07:11,390 --> 00:07:14,310
‫بی‌سروصدا روی زمین حرکت می‌کرد،
‫حرکاتش عین گربه‌ای محتاط بود.

125
00:07:14,390 --> 00:07:16,390
‫هری با گوشه چشم نگاهش می‌کرد.

126
00:07:16,470 --> 00:07:19,140
‫دکتر گاندربای به تخت رسید،
‫به هری نگاه کرد و لبخندی زد،

127
00:07:19,220 --> 00:07:21,350
‫با اعتماد سرش رو تکون می‌داد،
‫انگار می‌خواست بگه...

128
00:07:21,430 --> 00:07:24,600
‫اصلا نترس. هیچ مشکل بزرگی نیست.
‫بذار دکتر گاندربای حلش کنه.

129
00:07:24,680 --> 00:07:26,890
‫به آشپزخونه رفت و من هم دنبالش رفتم.

130
00:07:28,430 --> 00:07:29,640
‫کفش رو باز کرد.

131
00:07:29,720 --> 00:07:33,680
‫اول باید سرمی بهش تزریق کنیم.
‫ولی نباید کوچکترین حرکتی بکنه.

132
00:07:33,770 --> 00:07:36,020
‫سرسوزنی توی یک دست،
‫و بطری کوچیکی توی دست دیگه‌اش بود.

133
00:07:36,100 --> 00:07:38,850
‫سرسوزن رو قرار داد
‫و مایع زرد کم‌رنگی بیرون آورد.

134
00:07:38,930 --> 00:07:41,390
‫- بعد دست من داد.
‫- فعلا دستت باشه.

135
00:07:41,470 --> 00:07:42,680
‫به اتاق برگشتیم.

136
00:07:47,600 --> 00:07:49,930
‫چشم‌های هری کاملا باز بود.

137
00:07:50,020 --> 00:07:52,430
‫دکتر گاندربای بدون اینکه
‫دست هری رو تکون بده،

138
00:07:52,520 --> 00:07:54,350
‫آستینش رو تا آرنج بالا زد.

139
00:07:54,430 --> 00:07:56,720
‫با فاصله کمی از تخت ایستاد.
‫زمزمه کرد...

140
00:07:56,810 --> 00:07:59,930
‫قراره بهت دارویی تزریق کنم.
‫سوزن کوچیکه. تکون نخور.

141
00:08:00,020 --> 00:08:02,680
‫تکون نخور و عضلات شکمت رو منقبض نکن.
‫بذار شل بمونه.

142
00:08:02,770 --> 00:08:06,220
‫هری نگاهی به سرنگ انداخت.
‫دوباره پرش عضلات صورتش شروع شد.

143
00:08:07,220 --> 00:08:10,810
‫دکتر گاندربای لوله‌ای پلاستیکی برداشت
‫و محکم دور جلو بازوی هری بست.

144
00:08:10,890 --> 00:08:13,470
‫اسفنجی آغشته به الکل رو روی
‫نقطه کوچیکی از دست هری مالید.

145
00:08:13,560 --> 00:08:16,350
‫سرنگ رو به سمت نور گرفت،
‫اندازه مایع داخلش رو درست کرد،

146
00:08:16,430 --> 00:08:17,810
‫چند قطره مایع زرد بیرون ریخت.

147
00:08:17,890 --> 00:08:19,720
‫صورت هری از شدت تعریق
‫کاملا خیس شده بود،

148
00:08:19,810 --> 00:08:22,220
‫پوستش به قدری براق شده بود
‫که انگار کرم صورتش آب شده بود،

149
00:08:22,310 --> 00:08:23,350
‫و داشت روی بالش می‌ریخت.

150
00:08:23,430 --> 00:08:26,970
‫رگ آبی‌رنگی روی ساعت دستش،
‫پایین‌تر از شریان‌بند متورم شد.

151
00:08:27,060 --> 00:08:30,350
‫سوزن رو بالای رگش دیدم،
‫گاندربای سرنگ رو صاف نگه داشته بود،

152
00:08:30,430 --> 00:08:32,770
‫آروم و با قدرت سوزن رو وارد رگ کرد،

153
00:08:32,850 --> 00:08:35,680
‫انقدر راحت وارد شد که انگار
‫داخل پنیر فرو می‌رفت.

154
00:08:35,770 --> 00:08:38,720
‫هری به سقف نگاه کرد و چشم‌هاش رو
‫باز و بسته کرد، ولی تکون نمی‌خورد.

155
00:08:38,810 --> 00:08:41,100
‫گاندربای به جلو خم شد
‫و دهانش رو کنار گوش هری گذاشت.

156
00:08:41,180 --> 00:08:45,310
‫الان حتی اگه نیش بخوری مشکلی نیست.
‫ولی تکون نخور، الان برمی‌گردم.

157
00:08:46,020 --> 00:08:49,060
‫- پرسیدم «الان امنه؟».
‫- نه، ممکنه نجاتش بده و ممکنه نده.

158
00:08:49,140 --> 00:08:51,930
‫گاندربای با پارچه‌ای پیشونیش رو پاک کرد
‫و لب‌هاش رو آروم گاز گرفت.

159
00:08:52,020 --> 00:08:54,970
‫حتما راهی هست. حتما راهی هست.

160
00:08:55,060 --> 00:08:57,970
‫آروم صحبت می‌کرد و در همین حین
‫داشت به راه حلی فکر می‌کرد.

161
00:08:59,720 --> 00:09:03,810
‫باید به جانوری که اون زیر خوابیده،

162
00:09:03,890 --> 00:09:06,770
‫داروی بیهوشی تزریق کنیم.

163
00:09:08,390 --> 00:09:09,850
‫پیشنهاد فوق‌العاده‌ای بود.

164
00:09:09,930 --> 00:09:11,850
‫زیاد امن نیست.
‫مار حیوان خون‌سردیه.

165
00:09:11,930 --> 00:09:14,640
‫داروی بیهوشی زیاد روی
‫حیوانات خون‌سرد اثر نمی‌ذاره.

166
00:09:14,720 --> 00:09:17,520
‫ولی چاره‌ای دیگه به ذهنم نمی‌رسه.
‫اتر یا کلروفرم؟

167
00:09:17,600 --> 00:09:18,640
‫سر تکون دادم.

168
00:09:18,720 --> 00:09:21,100
‫- کدوم رو استفاده کنیم؟
‫- از من می‌پرسید؟ من چه بدونم.

169
00:09:21,180 --> 00:09:22,020
‫کلروفرم!

170
00:09:22,600 --> 00:09:25,390
‫دستم رو گرفت و تا هال رفتیم.

171
00:09:25,470 --> 00:09:27,100
‫با ماشین به خونه من برو.

172
00:09:27,180 --> 00:09:28,810
‫اونجا که رسیدی پسری منتظرته.

173
00:09:28,890 --> 00:09:30,810
‫این هم کلید کمد سموم منه.

174
00:09:30,890 --> 00:09:32,890
‫یه بطری کلروفرم بردار.
‫رنگش نارنجیه.

175
00:09:32,970 --> 00:09:36,060
‫گمونم اسم هم روش نوشته باشه.
‫من محض اطمینان اینجا می‌مونم.

176
00:09:36,140 --> 00:09:37,350
‫عجله کن!

177
00:09:37,430 --> 00:09:39,060
‫- کفش بردارم...
‫- کفش لازم نداری.

178
00:09:41,770 --> 00:09:45,100
‫با عجله رفتم و در عرض پونزده دقیقه
‫با بطری کلروفرمی برگشتم.

179
00:09:47,770 --> 00:09:51,430
‫بهش گفتم قراره چیکار کنیم،
‫ولی داره دچار فروپاشی عصبی می‌شه.

180
00:09:51,520 --> 00:09:53,600
‫نمی‌دونم چقدر دیگه می‌تونه طاقت بیاره.

181
00:09:57,270 --> 00:10:00,220
‫هری همچنان و دقیقا توی
‫همون شرایط دراز کشیده بود.

182
00:10:00,310 --> 00:10:03,770
‫صورتش رنگ‌پریده و خیس بود.
‫با نگاهش بهم خیره شد.

183
00:10:03,850 --> 00:10:05,350
‫با لبخند بهش نگاه کردم
‫و سر تأییدی تکون دادم.

184
00:10:05,430 --> 00:10:08,180
‫دکتر گاندربای لوله شریان‌بند رو برداشت،

185
00:10:08,270 --> 00:10:10,470
‫ولی قیف کاغذی‌ای در انتهاش قرار داد.

186
00:10:10,560 --> 00:10:13,270
‫آروم از یک سمت ملحفه رو بلند کرد،

187
00:10:13,350 --> 00:10:15,060
‫لوله پلاستیکی رو برداشت
‫و زیر ملحفه کرد،

188
00:10:15,140 --> 00:10:17,560
‫بعد به آرومی سمت بدن هنری هلش داد.

189
00:10:17,640 --> 00:10:20,060
‫نمی‌دونم چقدر طول کشید
‫که همین چند سانت رو وارد کنه.

190
00:10:20,140 --> 00:10:23,220
‫گمونم بین بیست الی چهل دقیقه شده بود.
‫حرکت لوله رو نمی‌دیدم،

191
00:10:23,310 --> 00:10:25,810
‫ولی بخشی که ازش بیرون بود
‫به تدریج کوچیکتر می‌شد.

192
00:10:25,890 --> 00:10:27,850
‫خود دکتر گاندربای عرق کرده بود،

193
00:10:27,930 --> 00:10:30,390
‫قطرات براقی روی پیشانی
‫و بالای لبش پدیدار شد،

194
00:10:30,470 --> 00:10:31,810
‫ولی دست‌هاش کاملا ثابت بود،

195
00:10:31,890 --> 00:10:34,810
‫و نگاهش رو به بخش برآمده‌ای
‫از ملحفه هری دوخته بود.

196
00:10:34,890 --> 00:10:36,890
‫دستش رو جلو آورد
‫تا کلروفرم رو ازم بگیره.

197
00:10:36,970 --> 00:10:39,890
‫در بطری رو پیچوندم
‫و توی دستش قرار دادم،

198
00:10:39,970 --> 00:10:42,520
‫تا مطمئن نشدم محکم گرفته
‫بطری رو رها نکردم.

199
00:10:43,180 --> 00:10:47,470
‫آقای پاپ، می‌خوام ملحفه رو خیس کنم.
‫ممکنه احساس سرما بکنین.

200
00:10:47,560 --> 00:10:50,140
‫- آماده باشین و تکون نخورین.
‫- کارت رو بکن دیگه!

201
00:10:50,220 --> 00:10:52,680
‫اولین بار بود که هری
‫صداش رو بلند می‌کرد.

202
00:10:52,770 --> 00:10:55,720
‫دکتر گاندربای بهش نگاهی انداخت،
‫بعد به ادامه کارش ادامه داد.

203
00:10:55,810 --> 00:10:59,060
‫چند قطره توی قیف کاغذی ریخت
‫و صبر کرد تا از لوله به پایین بره.

204
00:10:59,140 --> 00:11:01,020
‫چند قطره دیگه ریخت
‫و دوباره منتظر موند.

205
00:11:09,060 --> 00:11:12,180
‫بوی سنگین و تهوع‌آور کلروفرم
‫کل اتاق رو برداشت،

206
00:11:12,270 --> 00:11:14,020
‫بویی که خاطرات ناخوش‌آیندی،

207
00:11:14,100 --> 00:11:17,220
‫از پرستار و جراحانی تداعی می‌کرد
‫که پشت میزهای عمل سفید بودن.

208
00:11:17,310 --> 00:11:18,890
‫دکتر گاندربای ثابت مشغول
‫ریختن کلروفرم بود،

209
00:11:18,970 --> 00:11:23,020
‫و می‌شد بخار سنگین بالای قیف
‫که عین دود شده بود رو دید.

210
00:11:23,600 --> 00:11:26,600
‫مکث کرد، کمی دیگه داخل قیف ریخت
‫و دوباره بطری رو به من داد.

211
00:11:26,680 --> 00:11:29,140
‫به آرومی لوله رو از زیر ملحفه بیرون کشید
‫و بعد بلند شد.

212
00:11:29,220 --> 00:11:32,020
‫فشار روانی این عمل به قدری زیاد بود،

213
00:11:32,100 --> 00:11:34,140
‫که وقتی خواست باهام صحبت کنه،
‫چنین صدایی داشت...

214
00:11:34,220 --> 00:11:37,810
‫- محض اطمینان پونزده دقیقه صبر کنیم.
‫- به سمت هنری خم شدم تا بهش بگم.

215
00:11:37,890 --> 00:11:39,810
‫- قراره پونزده...
‫- خودم شنیدم!

216
00:11:39,890 --> 00:11:43,100
‫این بار دکتر گاندربای
‫اخم‌هاش از خشم توی هم رفت.

217
00:11:43,180 --> 00:11:46,640
‫با نگاه سرد و بی‌روحی به هری نگاه کرد.
‫عضلات صورت هری دوباره پرید.

218
00:11:46,720 --> 00:11:48,350
‫پونزده دقیقه کنار تخت منتظر موندیم.

219
00:11:48,430 --> 00:11:50,470
‫در همین حین دکتر گاندربای،

220
00:11:50,560 --> 00:11:53,060
‫با کنجکاوی، تماما به هری خیره شده بود،

221
00:11:53,140 --> 00:11:54,770
‫چون قصد داشت با تمام توانش،

222
00:11:54,850 --> 00:11:57,390
‫کاری کنه که هری ساکت و آروم بمونه.

223
00:11:57,470 --> 00:12:00,100
‫حتی لحظه‌ای از بیمار چشم برداشت
‫و هیچ صدایی تولید نمی‌کرد،

224
00:12:00,180 --> 00:12:02,060
‫انگار با نگاهش داشت فریاد می‌کشید،

225
00:12:02,140 --> 00:12:04,520
‫- و بهش می‌گفت...
‫- تکون نخور، حرف نزن احمق!

226
00:12:04,600 --> 00:12:06,890
‫حق نداری خرابش کنی، شنیدی چی گفتم؟

227
00:12:07,520 --> 00:12:10,100
‫در این سکوت با پرش صورتش
‫ثابت دراز کشیده بود،

228
00:12:10,180 --> 00:12:12,270
‫عرق کرده بود،
‫چشم‌هاش رو باز و بسته می‌کرد،

229
00:12:12,350 --> 00:12:14,390
‫به من، ملحفه و سقف نگاه می‌کرد،

230
00:12:14,470 --> 00:12:16,060
‫ولی اصلا به دکتر گاندربای نگاه نمی‌کرد.

231
00:12:16,140 --> 00:12:18,270
‫ولی به نوعی دکتر گاندربای
‫داشت کنترلش می‌کرد.

232
00:12:19,890 --> 00:12:21,930
‫انگار قرار بود بادکنکی
‫جلوی صورتمون بترکه،

233
00:12:22,020 --> 00:12:24,640
‫ولی نمی‌تونستم برگردم
‫یا روم رو به طرف دیگه‌ای بکنم.

234
00:12:24,720 --> 00:12:28,270
‫بالاخره دکتر گاندربای سر تأیید تکون داد
‫و فهمیدم که می‌شه ادامه داد.

235
00:12:28,350 --> 00:12:29,680
‫اون طرف تخت وایستا.

236
00:12:29,770 --> 00:12:32,310
‫جفتمون ملحفه رو بلند می‌کنیم
‫و همزمان کنار می‌کشیم.

237
00:12:32,390 --> 00:12:34,520
‫لطفا حرکاتت آروم باشه.
‫شما هم تکون نخور آقای پاپ.

238
00:12:45,520 --> 00:12:48,060
‫تمام بخش‌های سینه هری
‫بیرون اومده بود.

239
00:12:48,140 --> 00:12:50,310
‫طناب دور پیژامه‌اش رو دیدم...

240
00:12:50,390 --> 00:12:51,600
‫که پاپیونی بسته شده بود.

241
00:12:51,680 --> 00:12:54,390
‫قسم می‌خورم بعد اینکه کمی پایین‌تر رفتیم،

242
00:12:54,470 --> 00:12:56,310
‫چیزی دیدم که روی هیچ
‫پیژامه‌ای ندیده بودم.

243
00:12:56,390 --> 00:12:58,520
‫اون هم دکمه شلوار روی پیژامه بود،
‫چه برسه دکمه مادر مروارید باشه.

244
00:12:58,600 --> 00:12:59,810
‫عجیبه که آدم بعضی وقت‌ها...

245
00:12:59,890 --> 00:13:02,020
‫در لحظات حساس افکار پوچ داره.

246
00:13:02,100 --> 00:13:03,890
‫هیچی روی شکمش نبود.

247
00:13:06,520 --> 00:13:07,600
‫تکون نخور آقای پاپ.

248
00:13:07,680 --> 00:13:10,770
‫دکتر گاندربای به اطراف بدن
‫و پاهای هری نگاه کرد.

249
00:13:10,850 --> 00:13:13,640
‫مواظب باش. ممکنه هر جایی باشه،
‫یا توی شلوارتون رفته باشه.

250
00:13:13,720 --> 00:13:14,560
‫هری بلند شد.

251
00:13:16,470 --> 00:13:18,140
‫اولین بار بود که تکون خورد.

252
00:13:19,600 --> 00:13:22,430
‫هری روی تخت پرید و با سرعت
‫پاهاش رو روی هوا حرکت می‌داد.

253
00:13:22,520 --> 00:13:23,970
‫فکر کردیم ممکنه نیش خورده باشه.

254
00:13:24,060 --> 00:13:25,810
‫گاندربای چاقوی جراحی‌ای آماده کرد،

255
00:13:25,890 --> 00:13:27,720
‫ولی هری دیگه نپرید،
‫ثابت ایستاد،

256
00:13:27,810 --> 00:13:29,520
‫به پایین ملحفه نگاه کرد و داد زد...

257
00:13:29,600 --> 00:13:30,430
‫ماره نیست!

258
00:13:30,520 --> 00:13:33,100
‫دکتر گاندربای صاف ایستاد
‫و به هری نگاه کرد.

259
00:13:33,180 --> 00:13:35,310
‫حال هری خوب بود.
‫نیش نخورده بود،

260
00:13:35,390 --> 00:13:37,430
‫قرار نبود نیش بخوره،
‫قرار هم نبود بمیره.

261
00:13:37,520 --> 00:13:39,140
‫همه‌چی رو به راه بود.

262
00:13:39,220 --> 00:13:40,100
‫کمابیش.

263
00:13:41,140 --> 00:13:43,390
‫شاید داشتین خواب می‌دیدین آقای پاپ.

264
00:13:51,640 --> 00:13:53,020
‫از لحن این جمله‌اش،

265
00:13:53,100 --> 00:13:55,640
‫متوجه شدم عمدا قصد تمسخر نداره.

266
00:13:55,720 --> 00:13:57,810
‫بعد از فشارهای این عمل
‫داشت نفس راحت می‌کشید.

267
00:13:57,890 --> 00:14:00,520
‫هری چنین برداشتی نکرد.
‫با پیژامه راه‌راهش روی تخت ایستاد،

268
00:14:00,600 --> 00:14:03,470
‫به دکتر گاندربای خیره شد.
‫رنگ بود که از رخسارش می‌پرید.

269
00:14:03,560 --> 00:14:05,810
‫دارین می‌گین من دروغ گفتم؟

270
00:14:08,600 --> 00:14:11,020
‫دکتر گاندربای هیچ حرکتی نکرد
‫و به هری نگاه کرد.

271
00:14:11,100 --> 00:14:14,310
‫هری کمی روی تخت به جلو رفت.
‫نوری توی چشم‌هاش برق می‌زد.

272
00:14:15,470 --> 00:14:18,970
‫- ای موش فاضلابی بنگالی کوچولوی کثافت.
‫- گفتم «خفه شو هری!».

273
00:14:19,060 --> 00:14:21,310
‫- ای کثافت بی‌همه‌چیز...
‫- خفه شو!

274
00:14:21,390 --> 00:14:22,850
‫- حیوان نفهم...
‫- گفتم خفه شو!

275
00:14:22,930 --> 00:14:23,810
‫بسه!

276
00:14:27,220 --> 00:14:29,970
‫دکتر گاندربای از اتاق خارج شد
‫و من تا روی ایوان دنبالش رفتم.

277
00:14:30,060 --> 00:14:32,180
‫گفتم «الان شوکه شده،
‫از حرف‌هاش منظوری نداشت».

278
00:14:32,270 --> 00:14:36,140
‫توی تاریکی به سمت محلی رفتیم
‫که ماشین موریس قدیمیش پارک شده بود.

279
00:14:36,220 --> 00:14:39,140
‫در رو باز کرد و توی ماشین نشست.
‫گفتم «شما کارتون خرف نداشت».

280
00:14:39,220 --> 00:14:41,430
‫- جونش رو نجات دادین.
‫- نه، گمون نکنم.

281
00:14:41,520 --> 00:14:44,270
‫یعنی، ممکنه حتی...
‫جونش رو به شما مدیونه.

282
00:14:44,350 --> 00:14:47,140
‫- جونش رو مدیون شماست دکتر.
‫- نه، نیست.

283
00:14:49,720 --> 00:14:50,640
‫معذرت می‌خوام.

284
00:14:52,100 --> 00:14:53,100
‫تو که کاری نکردی.

285
00:15:00,390 --> 00:15:02,930
‫دکتر گاندربای ماشین رو روشن کرد
‫و اونجا رو ترک کرد.

286
00:15:16,008 --> 00:15:19,008
‫[دال نگارش داستان «زهر» را
‫از سال ۱۹۵۰ آغاز کرد.]

287
00:15:19,033 --> 00:15:23,633
‫[وی خلبان گردان ۸۰
‫نیروی هوایی سلطنتی بود،]

288
00:15:23,658 --> 00:15:26,658
‫[و شخصیت را وودز به نام دوستش
‫که در نبرد آتن جان باخت، نام‌گذاری کرد.]

